Wytapianie

Początkowo miecznicy sami wytapiali żelazo z rudy darniowej i piasków żelazistych. W XV wieku niektórzy z nich zaczęli używać stali wytwarzanej przez wyspecjalizowane warsztaty. W drugiej połowie XVI wieku zaczęto stosować stal importowaną w dużej mierze z Europy. Spowodowane to było wyczerpaniem się rodzimych pokładów rudy darniowej. Zastosowanie tej obcej stali było powodem pogorszenia się jakości mieczy.
Stal Watetsu wytapiano w dość prymitywnych piecach, długo utrzymując w stanie ciekłym. Dzięki czemu oczyszczano ją z różnych pierwiastków takich jak siarka czy fosfor. Otrzymany w ten sposób metal zlewano następnie do formy i przekuwano wielokrotnie, efektem tej pracy było niemal czyste żelazo o bardzo małej zawartości węgla (0,1 – 0,2%). Metal taki pozostaje ciągliwy i miękki nawet po zahartowaniu, co stanowi ważny element w produkcji mieczy. Cały wytop określono na porcję około 11kg. Tyle materiału potrzeba do wykucia głowni o wadze około 1kg. Każdą porcję metalu oddzielono z kolei na dwie części i wykuwano z nich płyty. Jedną z nich nawęglano starannie na wskroś, uzyskując stal o zawartości 1,4% węgla.

obr_15