Miecz japoński

Miecz (jap. nihonto) w tradycji naobr_14rodu japońskiego znajduje poczesne i szczególne miejsce. Jego dzieje sięgają mitologicznego czasu bogów Shinto. Z mitu-legendy o powstaniu Japonii dowiadujemy się, że bogini słońca Amaterasu wysłała swojego wnuka Ninigi, aby ten uporządkował sprawy ziemskie. Na drogę wręczyła mu między innymi wielki miecz, który później odziedziczył Jinmu pierwszy z bosko-ziemskich władców Japonii. Pewnego razu Jinmu uratował się z płonącego stepu, wycinając swym mieczem trawę wokół siebie. Na pamiątkę tego wydarzenia miecz otrzymał nazwę trawo-siecz. Z biegiem czasu awansował do rangi świętości i stał się jednym z trzech insygniów władzy cesarskiej. W Japonii istniało i istnieje nadal głębokie przekonanie, że miecz posiada duszę. Jest ona jakby odzwierciedleniem jego twórcy. Przekonanie to ugruntowały znakomicie zarówno religia Shinto, jak i Buddyzm Zen, które przypisywały mieczowi cechy niezwykłe, wręcz nadprzyrodzone. Znakomity miecz mógł wykuć jedynie człowiek bez skazy. Zaś sam proces kucia miecza miał charakter niezwykle uroczysty i na wpół religijny. Już na wiele dni przed rozpoczęciem pracy mistrz oddawał się medytacji i ceremonialnym ablucjom, mającym oczyścić jego duszę i ciało. Następnie odziany w odświętne szaty długo modlił się do Kami o pomoc. Czynił to z resztą przez cały czas pracy nad mieczem. Wejście do kuźni, oraz jej wnętrze chroniły sznury Simenawa, mające odstraszyć złe moce. Teraz można było przystąpić do pracy.
Kilka słów warto poświęcić warsztatowi Mistrza, w którym powstawała taka znakomita broń. Wyposażenie kuźni uderza swoją prostotą. Długie paleniska wypełnione węglem drzewnym, miech ręczny, kowadło metalowe lub kamienne i niezbędne narzędzia, jak młotki, szczypce i przecinaki oraz drewniane koryto z wodą. Trudno wprost uwierzyć, że w tak prostych warunkach i za pomocą tak prostych narzędzi potrafiono wytworzyć broń nie mającej sobie równej na całym świecie. Sam proces wytwarzania mieczy różnił się niekiedy dość znacznie w zależności od szkoły i okresu historycznego. Poszczególne rodziny mieczników pilnie strzegły swoich tajemnic. Wypracowanych przez całe pokolenia i przekazywanych z ojca na syna.