Klasyfikacja

Według długości:

  • długie powyżej 60 cm daito, do XIV wieku tachi, następnie katana
  • średnie 30-60 cm wakizashi, używany jako para z daito przez samurajów od XIV w. albo jako jedyny miecz przez osoby niższego stanu, które uzyskały zgodę władz na posługiwanie się mieczem
  • krótkie do 30 cm tanto, używany przez samurajów zamiast wakizashi jako para z daito; mogły się nim posługiwać kobiety oraz przedstawiciele mieszczaństwa

Według oprawy:

  • typ ken stosowany do mieczy starożytnych, najczęściej prostych tachi, jedno – lub dwusiecznych, oprawianych w ozdobne pochwy saya, noszonych na rapciach (taśmy podtrzymujace miecz u pasa)
  • styl jindachizukuri stosowany do starych mieczy (X-XVI w.), wykazujący pewne odmiany, gdyż w tym czasie nastąpiło przejście od noszenia miecza na rapciach do wsuwania pary mieczy za pas, zaczeto pokrywać rękojeść tsuba plecionymi taśmami, pod którymi umieszczano ozdoby zwane menuki
  • styl bukezukuri stosowany do nowych mieczy; cechą typową stały się oplatane rękojeści, które zawsze noszono za pasem, powszechne stały się pochwy z przegródkami przeznaczonymi na małe sztyleciki kozuki i szpikulce kogai używane do poprawiania fryzury oraz niekiedy ozdobne pałeczki do jedzenia. Kogai najczęściej występowały przy pochwach wakizashi
  • styl shirasaya (białej pochwy) stosowany jako zastępczy w miejsce uszkodzonej lub utraconej oprawy, służacy jedynie zachowaniu w dobrym stanie szlachetnej głowni. Shirasaya wykonywano z czystego nie dekorowanego drewna, głównie bez gardy
  • typ gunto (miecze wojskowe) dzielący się na: stare kyugunto oraz nowe shingunto (większość z nich jako produkcja seryjna nie podlega klasyfikacji)
  • styl shikomezue -miecze laski (niskiej wartości wygladają jak lekko wygięte laski)