Aikido

Morihei_Useiba_1Aikido jest japońską, stosunkowo młodą w swej obecnej formie sztuką walki obronnej. W aikido istnieje około 150 podstawowych ruchów, a ich odmian jest ponad 10 tysięcy. Opanowanie tej sztuki umożliwia obronę przed wszelkimi formami ataku, zarówno w pozycji stojącej, jak i siedzącej, przed jednym, a także przed wieloma napastnikami.
Jej twórcą, a raczej współczesnym kodyfikatorem był O`Sensei Morihei Ueshiba (1883-1969). W swojej młodości zdobył imponujące doświadczenie w sztukach walki.
Osiągnął poziom mistrzowski w 31 różnych jej odmianach. Pobierał nauki także u mistrzów duchowych. Dzięki temu mógł w wyniku swoich przemyśleń nad sztukami walki oraz wokół spraw ludzkiej egzystencji i otaczającego człowieka wszechświata stworzyć uniwersalną, nowoczesną sztukę walki. Aikido jest sztuką walki obronnej, w której przeplatają się wzajemnie elementy aktywności fizycznej i psychologicznej człowieka. W aspekcie fizycznym polega ono na wykorzystaniu siły ataku przychodzącego z zewnątrz i obróceniu jej przeciw osobie atakującej. Zawsze wykonuje się tzw. unik czyli zejście z linii nadchodzącego ataku. Nie wykonuje się bloków, gdyż w przypadku, gdy osoba atakująca jest silniejsza od nas i tak może nas dosięgnąć swoim atakiem. Zwykle ustępuje się po to, aby przechwycić atak, zjednoczyć się z nim w swoim ruchu i pokierować nim w dogodny dla nas sposób rzucając lub unieruchamiając napastnika. Najpierwotniejsza jest zasada “wtórnej inicjatywy”. Nie ma technik wobec rywala zachowującego się pasywnie. Nie ma aikido bez ataku przeciwnika.

Cyklon obraca się i porywa ze sobą wszystko, co tylko napotka. Sam zaś jego środek – oko cyklonu jest niezachwiane, stabilne. Tacy mamy pozostać właśnie my. Obracać się i wirując powinniśmy mieć możliwość wydobycia ogromnych sił z naszego ciała, lecz my sami , a w szczególności nasz umysł powinny pozostać spokojne, zrównoważone. Aikido jest sztuką reaktywności na różne formy ataku. W umyśle broniącego się nie ma i nie powinno być żadnego zamysłu obrony dopóki atak nie zostanie rozpoczęty. Nie ma żadnej techniki “ogólnej” czy “wyjściowej” – jest tylko reakcja na atak. Różnych sposobów przeciwdziałania atakom trzeba po prostu nauczyć się w toku mozolnego treningu. Techniki aikido wykorzystują inercję przemieszczającej się masy. Kluczem skuteczności jest więc to, aby rywal zachował moment bezwładności.
Zostały tu zasygnalizowane tylko niektóre z elementów sztuki. Ich pełne i głębokie poznanie wymaga wielu lat praktyki i zdobywania doświadzczeń. Pierwszą przeszkodą w ćwiczeniu aikido jest niewlaściwa motywacja. Daleko nie zajdzie ten, kto przyszedł do dojo, aby szybko i skutecznie nauczyć się bić. Znacznie ważniejsza i wartościowsza jest fascynacja sztuką, pięknem ruchu, mozolnie wypracowaną skutecznością. Aby zajmować się aikido nie trzeba mieć silnych mięśni i ogromnej postury. Wystarczy być precyzyjnym, giętkim i umieć wczuwać się w ruchy i zamierzenia partnera. Aikido niesie w sobie ogromny potencjał możliwości rozwijania się. Od czysto fizycznych ćwiczeń, poprawiających nasze zdrowie i samopoczucie, przez poznanie skutecznych metod samoobrony przed silniejszymi napastnikami, po głębokie przemyślenia filozoficzne poruszające tematy relacji międzyludzkich i stosunki z otaczającym nas światem. Wiele zależy od tego, co chcielibyśmy osiągnąć dzięki ćwiczeniu aikido. Czy naszym celem będzie jedynie rekreacja fizyczna, czy dogłębne poznanie zasad natury i ich studiowanie. Wszystko zależy od nas. Aikido może być więc swego rodzaju narzędziem, które wykorzystamy do realizacji naszych celów.
Sam twórca aikido – Morihei Ueshiba ujął zasady swojej sztuki w prostym zdaniu:

” Pozwól przeciwnikowi iść tam, gdzie chce – zmień mu drogę,
jeśli tego pragnie, a potem pozwól mu upaść tam, gdzie chce “